رنگـین‌کـلـآم                                        می‌رسد روزی به دست مستحق
            خُـرده‌کـلـآمهای سعید                                                       جان من! ننویس غیر از حرف حق
تخم داری، بیا دم بازار!
این شنیدم جوانکی در راه
در نظر به مرغکی چون ماه

چشم رانده؛ ادا و اطوارا
حرف رانده؛ حدیثِ مت لا کا!

مرغک، ﺁرام کشید راه‌ش را
لیک مردک حواله تخم‌ش را

مرغ دانا بگفت: «ای جوجه!»
«به چه نازی، به تخم‌‌ت که پوچه؟»

«تخمهای من؛ دو زرد، اعلاء»
«هر سبد، قیمت‌ش به عرش‌الله»

«تخم داری، بیا دم بازار!»
«تا بفهمی که قیمت‌ش چن زار!»